Elkaar ont-ketenen

Je kent ze wel, de mensen die zich regelmatig aangesproken of zelfs aangevallen voelen door wat je zegt. Ook als je het in het algemeen zegt, voorzichtig als je bent om iemand niet persoonlijk aan te spreken op wat je ziet. Op eieren lopen bij sommigen, sugar-coaten en om de pot heen draaien. De boodschap kan soms helder zijn, maar de persoon die het herkent, voelt zich onmiddellijk aangevallen door de boodschapper.

En wat doet dat met mij?

Mijn eerste reactie is meestal 'nee, het gaat niet over jou'. Eerlijk gezegd wel, maar om de persoon die zich aangevallen voelt niet te willen kwetsen, zeg ik nee. Immers is wat ik schrijf een optelsom van wat ik bij mezelf herken, bij anderen zie en wat die ene persoon me overduidelijk nog eens laat zien. En dan is de inspiratie om er een stuk over te schrijven geboren. Een blog waar iedereen iets aan kan hebben, niemand en iedereen in het bijzonder.

Mijn afwijzende reactie (het gaat niet over jou) heeft te maken met angst. Angst uit een ver verleden om bijvoorbeeld afgewezen te worden of de boosheid van iemand over je af te roepen, met alle gevolgen van dien. Vrienden die zich vrienden toonden, terwijl het slechts een masker was om zelf geaccepteerd te worden. Lief en aardig zijn in je gezicht en owee als je iets durfde te zeggen wat hen in hun pijn raakt, dan zijn de rapen gaar.

Wat ik hier schrijf komt ook niet zomaar uit de lucht vallen. Laatst heb ik het zelf weer gezien en 'toevallig' met anderen gesproken die hetzelfde meemaakten. We denken wel dat we voor niets en niemand bang zijn, maar als het aankomt op vriendschap doen we onze uiterste best om lief voor hen te zijn en om lief gevonden te worden. Daar baseer je immers vriendschap op; er zijn voor elkaar omdat we met elkaar resoneren.

Dat resoneren is precies datgene wat momenteel verandert. Alles en iedereen verandert, niets uitgezonderd. Dat is een natuurwet. Als we vandaag keuzes maken, kunnen we daar morgen heel anders tegenaan kijken en een keuze wijzigen.

Zo ook met vriendschappen. Toen ik merkte dat mijn humeur (energie) pijlsnel kelderde nadat ik merkte dat iemand zich weer aangevallen voelde, vroeg ik me af of ik dat nog langer zo wilde. Wil ik om blijven gaan met mensen die mij een vervelend gevoel over mezelf geven. Mensen die de oorzaak buiten zichzelf plaatsen van hoe ze zich voelen en met het vingertje wijzen 'dat is jouw schuld'.

Ik ben verantwoordelijk voor wat ik vind en zeg en doe. Ik ben niet verantwoordelijk voor hoe anderen dingen opvatten. Zodra ik merk dat iemand zich aangevallen voelt door wat ik zeg, zonder dat ik mijn woorden persoonlijk op hem/haar heb gericht, kan ik de volgende keer gewoon zeggen: "Ja, dat is ook voor jou bedoeld en voor mij en voor iedereen die zich er in herkent".

Ik besef dat ik mezelf de vraag stel: "En wat dan nog?" Ja, wat dan nog? Gaat de ander boos op me lopen zijn? Zijn we nu geen vriendjes meer? Of kunnen we er samen van leren en zien op wat voor manier we ons los kunnen maken van oud zeer en valkuilen waar we al zo lang doorheen geworsteld hebben? Wat zijn die vrienden als die alleen maar wijzen en een zondebok nodig hebben, zonder in hun eigen spiegels te kunnen kijken? Ik bedank er voor. Voor mij geen angst meer om het verlies van mensen die zich mijn vrienden noemden. Flikker maar op met je chagrijn en zoek het lekker zelf uit.

Ik houd tegenwoordig meer van mezelf dan ooit iemand van mij heeft kunnen houden. Dat is broodnodig, want zoveel liefde heb ik in het verleden niet gekend. Dus als er iemand voor mij zou kunnen zijn, dan ben ik het zelf wel en dat is wat er nu gaat gebeuren. De liefde en vriendschap die ik in het verleden heb moeten ontberen, heb ik gepoogd te krijgen door lief voor anderen te zijn. Anderen die -net als ik waarschijnlijk- ook op zoek waren naar een beetje warmte.

Als er één moment is dat we van onszelf mogen leren houden, zonder angst om door een ander uitgestoten te worden, dan is de tijd NU. De maskers vallen, we kijken er dwars doorheen. Het is graag of niet. Geen geslijm meer, no more sugar-coating. Wat je ziet is wat je krijgt. Doe het er mee, kijk, luister en leer, of ga je eigen weg verder. Ik heb geen zin meer in verwijten en achterklap.

Zo ziet mijn weg er voor de toekomst uit. Mijn eigen weg. Ieder die mee wil wandelen is van harte welkom, maar weet dat het mijn weg is. Niet die van of voor de ander. ♥

 

18 maart 2018