Leren vissen

Vandaag las ik een artikel van Martijn van Staveren over Innerlijke Kracht (zie link onderaan mijn blog), over de 'agenda's die ons afleiden en over het verliezen van onze energie.

Van huis uit ben ik iemand die zich aanpast aan anderen. Het is iets wat ik van kleins af aan heb aangeleerd, omdat het mijn kans op overleven vergrootte. Nu ik groot ben, is dat overlevingsmechanisme niet meer nodig. Ik kan op mezelf passen. En de dingen die me daarin hinderen, zijn vooral het empathische vermogen wat ik nog steeds heb en de behoefte om in de reddersrol te kruipen, om anderen te 'redden'. Dat mag ik nu achter me laten.

Wat het artikel van Martijn me heeft laten zien, is dat ik op de goede weg ben: delen wat ik aan kennis heb en mijn energie bij mezelf houden. Er is niks zo vermoeiend als het aftappen van mijn energie door anderen te willen helpen. Met andere woorden: anderen leren vissen is de kennis die ik heb met anderen delen zodat ieder voor zichzelf kan zorgen. Anderen komen er dan juist ook, zodra ze voor zichzelf verantwoordelijkheid nemen en de kennis die ik heb gedeeld aanwenden om hun eigen vissen te leren vangen. Dat is in mijn ogen precies wat Martijn bedoelt: in mijn eigen Innerlijke Kracht blijven en delen wat ik kan delen om anderen hetzelfde te laten doen.

De afleidende agenda's die ik zie, zijn de agenda's van afhankelijk zijn van anderen, op iedere denkbare wijze. We zijn niet afhankelijk van anderen, niemand. We kunnen in principe alles heel goed op eigen kracht, zolang we in onze eigen kracht geloven. Zodra je aan anderen gaat 'hangen' door te verlangen dat anderen ons aanreiken wat we moeten/mogen geloven, geven we onze kracht weg. Niemand kan voor mij uitmaken wat voor mij goed is. Dus ik hoef niemand te 'volgen', maar te bepalen wat goed is voor mezelf.

Natuurlijk is het willen helpen van anderen nog steeds onderhuids aanwezig, maar het is ook een oordeel: het oordeel dat de ander niet in staat is zichzelf te helpen. Dat is een patroon wat velen is aangeleerd: het goed zijn voor anderen en elkaar te helpen. Sommigen zijn daarin zover afgedwaald, dat ze volledig op anderen leunen om te doen wat voor hen goed zou kunnen zijn. Ik schrijf met nadruk 'zou kunnen zijn', omdat wat goed is voor je alleen door jezelf bepaald kan worden. Ik kan denken dat iets goed is voor een ander, maar is dat ook zo?

Het is een afleidende agenda. Daarmee bedoel ik dat we geleerd zijn om naar onze buitenwereld te kijken en alles te vinden wat voor een ander goed zou zijn. Nee, we mogen nu leren wat voor onszelf goed zou zijn en op welke manier. Dat is de manier om in onze eigen Innerlijke Kracht te blijven en geen aderlating van onze eigen energie te laten ontstaan. Voel maar eens hoe het je energie laat weglopen als je met anderen bezig bent, inplaats van met jezelf. Dat heeft niks te maken met egoïsme, maar alles met Innerlijke Kracht. Iedereen beschikt daar over, zodra we leren zien hoe we die Innerlijke Kracht kunnen aanspreken en vertrouwen (geloven) dat we daar allemaal over beschikken.

De Innerlijke Kracht waar Martijn het over heeft, is volgens mij het vermogen over onszelf te beschikken en eigen keuzes te maken die goed voor onszelf zijn. Vertrouwen op ons gevoel en intuïtie op de weg die we zelf te gaan hebben. Los van wat anderen daar van vinden. Daarom ben ik er van overtuigd dat het 'helpen' van anderen, voor hen slechts een aanreiking dient te zijn in welke richting ze het mogen zoeken/vinden. Geen vissen meer uitdelen, maar anderen laten zien hoe ze zelf kunnen vissen.

Wat ik eerder al deelde: geen enkele kaars voelt zich minder door het kaarsje van een ander te helpen laten branden. Met andere woorden: door te delen wat je weet, kan de ander zelfstandig haar/zijn eigen pad weer verlichten.

Het is niet makkelijk als hooggevoelig en empathisch mens om anderen hun eigen pad te laten lopen, maar het is noodzakelijk dat mensen hun eigen Innerlijke Kracht gaan ontdekken. Dat lukt niet zolang we elkaar blijven voeden met lapmiddelen om de behoeften die ieder heeft te blijven opvullen. Dit behoren we op eigen kracht te gaan doen, door te vertrouwen op onze eigen Innerlijke Kracht. Onze eigen waarheid niet langer buiten onszelf zoeken. Het zijn immers slechts meningen van anderen die net zoveel waard zijn als onze eigen mening. Gewoon luisteren naar onze eigen intuïtie. Ikke zelf doen...

 

Herziening in volle beweging!

http://www.martijnvanstaveren.nl/nieuws/herziening-in-volle-beweging