De Kleine Ziel en De Dropping

Als kind zijnde vond ik het heerlijk om te verdwalen. Het kon me soms niet ver genoeg gaan. Ik wilde alles voorbij de horizon verkennen, deels omdat ik het thuis niet altijd naar mijn zin had en deels omdat ik nieuwsgierig was naar andere gebieden. Een ontdekkingsreiziger in de dop zogezegd. Alleen in de dop? Of zit dat gevoel een stuk dieper?

Diegenen die in hun jeugd een zomerkamp hebben meegemaakt, weten precies wat voor uitje een dropping van destijds was. Er was niets waar ik meer naar uitzag dan een dropping. Soms liep ik thuis (weglopertje als ik was) ook weleens verloren en organiseerde zo mijn eigen dropping, maar die liep nooit fijn af (pa en ma boos). Dus tijdens een zomerkamp met de Kabouters/Welpen/Scouting of het Ponykamp, was het verloren lopen volledig legitiem.

Als we die Dropping van vroeger nu eens gebruiken als metafoor in het verhaal van De Kleine Ziel en de Zon van Neil D. Walsch ( https://www.nieuwetijdskind.com/de-kleine-ziel-en-de-zon-neale/ )? Een verhaal wat me zodanig raakte dat ik er nu -na dagen- nog steeds mee bezig ben. Voor het gemak even aannemend dat alles wat ik heb gelezen, ook werkelijk zo is. Filosoferen zeg maar; er vanuit gaande dat dit klopt, wat dan?

In feite zijn we allemaal gelijk en hier op aarde zijn we allemaal gekomen om te ervaren of elkaar te ondersteunen in het kunnen ervaren. Dat is zo'n beetje in het kort de kern van het verhaal over de Kleine Ziel en de Zon. Ook heb ik beschouwend gekeken naar wat er in mijn leven achter me ligt en wie mijn engelen zijn geweest die er voor me waren toen ik het erg lastig vond tijdens bepaalde perioden van ervaren. Hoe kom je dan terug in het vertrouwen dat alles goed is? Onder meer door die mensen die er voor je zijn als je het even (voor sommigen is dat even heel lang) niet meer ziet zitten. Noem het een interventie, ondersteuning, begeleiding. Uiteindelijk gaat het om het doorstaan van de ervaring en te ontdekken wat we er van wilden leren.

Ik vroeg me af, wanneer we het door krijgen wat we hier komen doen (ervaren) en ons herinneren wie we zijn (engelen, niemand uitgezonderd), of we dan nog zouden kunnen ervaren op een manier wanneer je werkelijk gelooft dat je in een bepaalde situatie zit en daar voor je gevoel niet uit komt. Net als een boek wat je al hebt gelezen, of een film die je hebt gezien, waarvan je weet hoe die afloopt. De spanning die je ervaart als je voor het eerst kijkt, is weg als je een tweede of derde keer zo'n film ziet. En bij sommige films merken we andere dingen op die we de eerste keer over het hoofd zagen. De lol van de grap is er vanaf als de clou al is verteld.

Zou dat met bewust worden van het leven en wie we zijn net zo werken? Zo van 'ja, het is allemaal dik in orde, het is maar een spel' en ons niet meer zo gedreven en overtuigd als eerst in het spel storten? De dropping was een geliefd vertier tijdens het verblijf op zomerkamp. Die heerlijke spanning van 's avonds laat in het donker ergens 'blind' in een -voor mij- vreemd gebied uitgezet te worden met de opdracht als groep samen de weg terug naar huis te vinden.

Toen waren er nog (land)weggetjes waar geen sterveling meer kwam na tienen 's avonds. In het donker ervoer je zo'n gebied heel anders dan in het licht. Je hoorde allerlei vreemde geluiden en we maakten elkaar bang. Verhalen over dwaallichtjes, witte wieven, grote spookhonden, of dat je de weg naar huis niet terug kunt vinden. Ook de spanning van het buiten zijn op een tijdstip dat je als kind zijnde allang in bed had moeten liggen. En wie kent die oorwurm 'potje met vet' nog? Als we toen dat spel hadden doorzien, dat we na een bepaald uur in de nacht toch wel opgehaald zouden worden (er waren nog geen mobieltjes om te bellen) en de verantwoordelijke leiding van de dropping precies wist waar we waren, zouden we die spanning niet hebben kunnen beleven.

Dropping in dualiteit

Dus, stel je eens voor, dat het verhaal van De Kleine Ziel een dropping zou zijn. Dan zijn we hier allemaal als engelen gedropt in de dualiteit van Moeder Aarde. Ervaren hoe het is om zelf de weg terug naar huis te vinden. Tastend in het duister, niet wetend waar noord of zuid is, waar de bewoonde wereld is, welke weg naar de bewoonde wereld leidt of wellicht totaal ergens anders naar toe. Niemand tegen komend onderweg die aanwijzingen kan geven en de mensen uit de groep die zeggen dat ze het wel weten, zijn net als ik grotendeels stekeblind omdat ze -net als ik- hier op aarde ronddolen en zich een voorstelling hebben gemaakt van waar de weg naar huis te vinden zou kunnen zijn.

Tijdens de dropping, in het donker, zijn we allemaal gelijk: onderdeel van de groep. Sommigen herken je slechts aan hun stem of silhouet: de herkenning van vrienden, iemand die je vertrouwt en waar je aansluiting bij zoekt.

In de groep zijn er diegenen die de enge verhalen vertellen en diegenen die wel degelijk weten waar de weg naar huis te vinden is, maar hun mond houden. Vinden we het heerlijk om te verdwalen? Of vinden we het doodeng? Geloven we diegene die zegt welke richting we uit moeten lopen, of vertrouwen we op ons eigen innerlijke kompas?

Routine

Steeds meer mensen ontdekken dat er 'meer' moet zijn dan alleen rondjes blijven draaien in de routine van slapen, opstaan, werken, rekeningen betalen, boodschappen doen en af en toe wat vertier. Welk pad leidt naar de bewoonde wereld, naar huis? Mensen die zich hier van bewust worden, krijgen een gevoel van ongenoegen met hun 'bestaan'. Ook mensen die alles hebben of kunnen doen. Dus wat is het grotere plaatje?

Matrix

Vandaag lees ik 'toevallig' een gechannelde boodschap van Saint Germain (https://wakkeremensen.blogspot.nl/2018/03/saint-germain-over-de-volgende-stap.html ).

Daarin valt me op dat hij doorgeeft dat zijn licht rood en blauw is. 'Natuurlijk', zou je denken, 'rood en blauw is samen paars of violet'. Het licht van Saint Germain is gekend om de violette straal, het violette vuur. Maar rood en blauw, om dat zo te zien staan, flitste meteen het beeld van de 'red pil & blue pil' uit de film The Matrix door mijn hoofd. The Matrix. Bezien vanuit het verhaal van de kleine ziel en de zon: 'play make-belief'. En als we het geloven, zitten we er midden in. Binnen of buiten die Matrix oftewel het dualiteitsspel.

Vragen:

Als ik terugdenk aan de keuze die De Kleine Ziel maakt, wat hij wil ervaren in de dualiteit, en een andere ziel zich met hem wil verbinden in een rol zodat de kleine ziel het in dualiteit kàn ervaren, komen de volgende vragen bij me op:

1. Waarom zouden we tijdens het leven uit de ervaring van dualiteit willen ontsnappen? Gezien vanuit de metafoor van de Dropping: Waarom zouden we tijdens de dropping niet genieten van de spanning en soms de angst waar we samen in zitten, in het volste vertrouwen dat we samen de weg naar huis terug vinden?

2. Waarom duurt het tot het moment dat we gaan herkennen wie we zijn en wat we hier doen, voordat alle gevangenissen open kunnen en alles wat de beide groepen mensen het verbieden en afkeuren versus het toestaan en goedkeuren met elkaar verenigen? Immers zijn we allemaal engelen die elkaar de ervaring gunnen, hetzij door de situatie te ervaren of door de situatie te helpen creëren. Wat we als crimineel bestempelen, zou je dan kunnen zien als een situatie creëren om te ervaren. Dat geldt overigens voor beiden. En dat er dan andere zielen zijn die ons helpen herinneren aan het ervaringsdoel en wie we werkelijk zijn, ons uit de neerwaartse spiraal halen.

Gezien vanuit de metafoor van de Dropping: Wie zijn die groepsgenoten die ons de meest enge verhalen vertellen en wat is hun bijdrage aan de spanning en beleving van de dropping?

3. Zijn we als mensheid (de ervaarders in dualiteit) dan zover van ons ervaringsdoel afgeweken, dat we een duwtje in de rug nodig hebben om ons weer te herinneren waar we vandaan komen? Van wie dan wel? En daar komt het grotere plaatje om de hoek kijken: de andere dimensies en levensvormen. Ik vroeg me steeds af waarom het zo belangrijk is -in wat ik daar over heb gelezen- dat de mensheid bewust diende te worden waardoor het hele spectrum van levensvormen zou kunnen doorgroeien.

Gezien vanuit de metafoor van de Dropping: Zijn we als gedropte groep van het pad afgeweken en totaal verloren gelopen? In wiens belang is het dat we de weg naar huis terug vinden, als dat niet slechts voor onszelf is?

4. Nogmaals: waarom willen we terug naar 'huis', als het opdoen van ervaring als lastig, vervelend en zelfs ongewenst en tijdens het ervaren niet als doel op zich wordt gezien? Immers was het 'thuis' allemaal pais en vree, als ik mag geloven wat er geschreven staat. De het paradijs op aarde. Wie wil dat nou niet? Eerlijk gezegd kan ik me niet voorstellen dat ik het fijn zou vinden om allemaal lieve mensen om me heen te hebben. Soms wil je als mens ook wat te mopperen of te zeuren hebben, denk ik dan. Wellicht is dat een 'normale' reactie vanuit mijn duale mens-zijn. ;) :P

Gezien vanuit de metafoor van de Dropping: Wat staat ons thuis te wachten? Een warm bed, een gedekte tafel, een beschutte plek waar we de onbekende vreemde geluiden vanuit het donker kunnen buiten sluiten?

5. Kortom; waarom is dit ervaringsspel bedacht als het allemaal zo prachtig is 'thuis'?

Gezien vanuit de metafoor van de Dropping: Zitten we op zomerkamp het liefst in onze slaapkamer, onze eigen tent en op eigen terrein, of willen we graag iets 'leuks' gaan doen?

6. Wat is het doel van dit ervaringsspel, anders dan de groei naar iets wat we al hadden: 'thuis' en heel zijn.

Gezien vanuit de metafoor van de Dropping: Wat levert de ervaring van een dropping ons op?

7. Hoe saai is het om allemaal heel en stralend en gelukkig te zijn? Of is dat het grote 'niets' waar met dit ervaringsspel enig vertier in werd gebracht?

Gezien vanuit de metafoor van de Dropping: Het gevoel te hebben gehad dat je volledig legitiem spannende en soms enge dingen kon beleven, zonder dat er echt gevaar dreigde omdat er altijd een verantwoordelijke leiding ons in de gaten houdt.

'Nuf said. ♥

Lilian, 5 maart 2018.