Angst

 Ja, angst. Het is niet meer of minder dan wat het woord inhoudt.

Angst.

Ik dacht dat ik alle angsten al had los gelaten.

De angst dat mijn dierbaren hier weg zouden gaan.

De angst dat mij iets zou overkomen.

En dan gebeurt het, dat een lief huisdierenvriendje tegen iets aanloopt wat zijn oogje zodanig beschadigd dat hij hulp nodig heeft.

En dan komt die angst weer opzetten.

De angst van 'wat is er gebeurd' en 'wat kan ik er tegen doen' en 'komt het wel goed'.

Al die angsten gaan voorbij aan de angst om iemand dierbaar echt te verliezen.

Ik dacht dat ik er wel mee om kon gaan dat ik iemand zou verliezen, want niemand is echt 'weg'.

En toch...

Die angst voor het lijden wat een ander (een dierbare) zou moeten lijden, doet me snakken naar adem.

Als Wookie piept van pijn, raakt me dat diep in mijn hart. Hij hoeft geen pijn te hebben, zelfs al heb ik er het geld niet voor, dan zorg ik wel dat het er komt. Zalfjes, pijnstillers, alles wat er voor kan zorgen dat zijn oogje weer kan genezen zonder pijn, is me alles waard om hem weer op de been te krijgen.

Ik lig er 's nachts wakker van. Als ik hem midden in de nacht hoor piepen omdat hij zelf zijn oogje raakt met zijn pootje, raakt me dat diep. Ik had pijnstillers gehaald, maar die maken dat de globale pijn wordt gedempt. De pijn bij aanraking bestaat dan nog steeds en dat gebeurde ook. Daarnaast is er een bijwerking van sommige pijnstillers, dat ze inwerken op de beleving van pijn. Wookie reageerde zelfs met piepen op het wegpakken van zijn lievelingsspeeltje, terwijl hem dat fysiek niet aanraakte. Het ging wellicht te snel, kon hij dat met verminderd zicht niet inschatten en had hij het vermoeden dat het hem zou raken in zijn gezicht, zijn oogje, en begon te piepen. Zo treurig om dat te beleven.

Ook vandaag piepte hij toen ik hem behandelde met de zalf in zijn oogje. Normaal iets wat verlichting brengt, maar vandaag een reactie van angst of pijn. Het raakt me diep. Wat is er aan de hand? Is er nog steeds iets in zijn oogje aanwezig wat hem pijn geeft, of is het een normaal proces van herstel? Ik heb geen flauw idee.

Wat het bij mij raakt is de bezorgdheid over iemand die me dierbaar is. Een herinnering uit vervlogen tijden dat ik vrijwel machteloos probeerde invloed te hebben op het gunstige herstel. Dat kan helaas niet altijd. Ik zal geduld moeten hebben en moeten afwachten hoe het herstel van Wookie verloopt. Niet alles ligt binnen mijn beïnvloedingssfeer.

Ik besef dat deze angst een herinnering is uit vervlogen tijden. Iets in me wordt getriggerd zodra er wat aan de hand is. Hoe kan ik het opmerken, voorkomen, genezen? Niet dus. Die machteloosheid valt me nu ten deel.

 

Een regressie, oftewel terugval naar vorige herinneringen. Ja, ik heb mijn deel aan herinneringen wel opgedaan toen ik meemaakte dat mijn dierbaren iets overkwam waar ik helemaal geen invloed op had. En toch probeerde ik binnen mijn vermogen dat gebeuren te helpen verzachten of te genezen. Dat lukt niet altijd, helaas. En dat zie ik nu onder ogen.

 

Die regressie, oftewel terugval, wordt ook samengevat onder PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom). Ik heb er mijn portie van gehad, zogezegd. Dat te herkennen, maakt het helaas niet eenvoudiger om er mee om te gaan.

 

Ik besef uit welke periode die PTSS is ontstaan, maar de heftigheid waarmee ik nu reageer op situaties die er op lijken, is verre van gezond voor mezelf. Hoe ga ik daar mee om? Ik heb momenteel geen enkel idee. Ik kan alles rationeel en filosofisch benaderen, maar dat heft mijn reactie niet op.

Ook niet de situatie waar ik mee te maken heb en dat is dat mijn lieve hondje pijn ervaart aan zijn oogje. Het kan op termijn verbeteren. Het kan verslechteren. In beide situaties kan ik me vanalles voorstellen, zelfs in het ergste geval dat hij aan 1 oogje blind wordt of geopereerd moet worden. Het geld zien we dan wel. De nieuwe situatie kunnen we hem aanleren, maar wat doet het met mij? Ik voel me niet in staat het beste voor hem te organiseren, omdat ik hier geen invloed op heb. En dan grijpt de angst me. Verlamt mij en houdt me in een greep waar ik niet wil zijn...