Vergankelijkheid

Als ik bedenk wat ik zou willen, zonder daar eerst moeite voor te hoeven doen, zijn dat eigenlijk hele eenvoudige dingen.

's Morgens uit bed komen zonder het koud te hebben en me eerst helemaal aan te moeten kleden om de kou van mijn lijf te houden. Dat weerhoud me er soms van om snel uit bed te komen, omdat ik dan nog zo lekker warm lig en geen nare dingen voel zoals kou.

Wanneer ik Wookie snackjes wil geven, moet ik ze eerst uit het zakje halen en op kleine stukjes doen. Wat zou het fijn zijn om zo'n onuitputtelijke vestzak te hebben waar ik altijd snackjes uit kan halen, zonder eerst een lastige sluiting te openen, een reepje gedroogd vlees eruit te halen en op stukjes te doen. O ja, ook een onuitputtelijk houdertje poepzakjes, zodat ik niet onverwachts het laatste zakje eruit trek als we onderweg zijn.

En een beker koffie die niet leeg raakt en niet afkoelt, waaruit ik kan drinken zolang ik daar zin in heb.

Een koelkast met verse spulletjes die niet bederven of op raken.

Een pan met warm eten en een kan met kristalwater wat ik niet steeds hoef aan of op te vullen.

Een huis wat niet steeds vanzelf vol stof raakt, maar eens vanzelf opgeruimd en schoon wordt.

Een lijf wat niet ziek wordt, geen kou voelt en niet beschadigd raakt zonder het aanvullen van beschermende kleding en voeding.

Een hondje die gewoon lekker mee kan huppelen zonder ziek te worden of zich te bezeren.

De vergankelijkheid van materie, het opraken van spullen die we nodig hebben, zelfs het opraken van geld om die spullen weer aan te schaffen.

Het voelt soms als 3 stappen terug voordat ik weer een stap vooruit kan doen, al is het alleen maar om dingen aan te vullen die op zijn of eerst bewerkt moeten worden voordat ik verder kan met wat ik wilde doen.

Verder hoef ik eigenlijk niets.

 

11-11-2017