De hilariteit van het concept 'de dood'

De hilariteit van het concept 'de dood'

Hoe ver we ook in onze geschiedenis terug kijken, we zien altijd dat de 'vijand' gedood moest worden.
Zijn we het ergens niet mee eens (oke, niet zomaar mee eens, maar echt heel erg mee oneens), dan lijkt de oplossing in private, religieuze, politieke en wereldwijde sfeer te vinden te zijn in elkaar uitmoorden.
Hoezo lijkt voor ons 'mensen' de dood een oplossing te zijn?
Zijn we overal vanaf als we dood zijn?
Of is ons mensenbewustzijn zodanig vernauwd dat we niet voorbij het leven als mens kunnen kijken?

Wie of wat zijn we eigenlijk?
Zijn we wel mensen?
Of mogen we onze denkwijze verruimen naar de mogelijkheid dat we slechts tijdelijk een lichaam hebben om onszelf in te profileren, te ervaren, maar verre van het lichaam zelf zijn?

Dus, aangenomen dat we een lichaam hebben, maar niet ons lichaam zijn, wie zijn we dan wel?
En heeft het zin om het lichaam te vernietigen zodra de denkwijze niet overeenstemt met die van anderen die samen met ons in deze realiteit leven?
Of blijft de mening, de overtuiging, de denkwijze, in conflict met wat gangbaar wordt aangenomen?


Hoe lossen we dat dan op als ons lichaam gedood is en we niet meer kunnen communiceren met andere mensen?


Dus wat lost de dood op?
Elkaar uitmoorden omwille van overtuigingsverschillen?
Doodt dat ook de overtuiging, of slechts de boodschapper: het lichaam wat in staat is de overtuiging te uiten?
Is met de dood het geschil uitgevochten?


Ik denk van niet.
Maar wat dan wel?
Wie het weet mag het zeggen.