Recht van bestaan


Vandaag zag ik Wookie zich heerlijk op z'n rug draaien en uitgebreid alle 4 z'n pootjes heerlijk he-le-maal uitstrekken. Totale ontspannenheid en vertrouwen dat hij alles heeft wat hij nodig heeft. Eten, drinken, liefde en aandacht.

Daarna drong de gedachte zich bij me op hoe het zou zijn als Wookie -als hondje- mij zou moeten betalen voor zijn eten en onderdak. Een tegenprestatie leveren voor wat hem toe komt. Zoiets is in het verleden gebeurd, dat honden voor hun eten moesten werken, maar tegenwoordig is dat in onze cultuur vrijwel ondenkbaar om honden als werkdieren te gebruiken.

En toch... Wij mensen verwachten dat wel van elkaar: werken voor je brood. Het recht om gewoon te zijn en te bestaan is ondergeschikt geworden aan dienstbaarheid met geld als tegenprestatie om onszelf te voorzien van voedsel en onderdak. Gek eigenlijk, want hebben wij -als mens- niet dezelfde bestaansrechten als een huisdier? Moeten we als mens wel zwoegen voor basisbehoeften en dieren niet?

We vinden het normaal om dieren niet uit te buiten of te mishandelen (ik spreek hier even over de normale gang van zaken, niet de extremen). We vertroetelen onze huisdieren alsof het onze kinderen zijn, maar wijzelf en onze medemens moet nog steeds in het gareel lopen. Mensen die geen baan hebben mogen zich 'gelukkig' prijzen met de fooi die de bijstand biedt. Alsof dat in een menswaardig bestaan kan voorzien. Toch zie ik dieren en mensen op gelijkwaardig niveau als levende wezens die op aarde rondlopen en basisbehoeften hebben.

Iemand heeft ooit het lef gehad om een gebied te claimen en iedereen te laten betalen om zich in dat gebied te vestigen. Dan heb ik het niet over nu; we vinden het immers 'normaal'. Dan heb ik het over de periode van landje-pik in een ver verleden, waarin alle grondgebied wat nieuw en ver/vreemd was, gewoon werd ingepalmd en de bestaande bevolking werd onderworpen aan het nieuwe gezag. Voorbeelden? Noord-Amerika, Australië, Indonesië, Zuid-Afrika. Ineens moesten mensen hun bestaansrecht verdienen door het de machthebbers, de onderdrukkers, naar de zin te maken door voor ze te werken.

Het is nog steeds niet veel anders in Nederland. Je moet werken voor je geld. Je bestaansrecht verwerven door het leveren van een tegenprestatie. Wij zijn de werkhond van de overheid, als ik die vergelijking zo even mag maken. En wat doet die overheid met de opbrengst? Veel van wat ik zie gaat niet naar de Nederlandse werkhonden, maar naar andere landen. Sterker nog: de Nederlandse werkhonden (bedrijven) worden tegen elkaar uitgespeeld (marktwerking), waardoor kwaliteit ten koste gaat van kwantiteit = ten koste van onze gezondheid. Niet eens door de werkdruk (de laatste jaren wel steeds vaker burn-out), maar vooral door de verkwanseling van kwaliteit van ons voedsel omdat het efficiënt moet zijn (zo min mogelijk menskracht en middelen) en hoge opbrengst moet opleveren. Dus gewassen en (slacht)dieren krijgen ook op hun donder om zo snel mogelijk groot te worden en zoveel mogelijk kilo's af te leveren.

De uitzondering op de regel van 'werken voor je brood', zijn de mensen die buiten de maatschappij geplaatst worden door uitkeringen, zoals diegenen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking, mensen die zich vroeger kapot gewerkt hebben en nu een (bijstands- of WAO- of AOW)uitkering hebben. En die groepen mensen worden door de maatschappelijke opinie buiten de samenleving geplaatst. Wat voor een triest volk zijn we geworden?

Werken mag immers ook leuk zijn, zolang het binnen onze talenten en interesseveld ligt. Dan gaat het vanzelf. Maar zeker geen dwangmiddel om onze basisbehoeften mee te 'verdienen', want wie bepaalt wat onze bijdrage waard is? Is mijn 40 uur meer of minder waard dan de 40 uur van iemand die een goed stel hersens heeft en alle kansen heeft gehad een goed betaalde baan te verwerven? Alles wat we nodig hebben wordt duurder en wat we in basis nodig hebben dreigt daarmee onbereikbaar te worden voor diegenen met een krappe beurs.

Hoezo vraag ik me soms af wat de kwaliteit van leven is, als ik zie hoe als mens verworden zijn tot een werkhond, terwijl we onze huisdieren vertroetelen alsof het onze kinderen zijn. Ik denk dat we wat beter voor onszelf moeten gaan zorgen, alsof we onze eigen kinderen zijn. Niet meer naar buiten richten om te zien wat van ons verwacht wordt (door onze onderdrukkers), maar naar binnen kijken en lief zijn voor onszelf, zodat we dat ook voor anderen weer kunnen zijn.

 

Lilian 17-06-2017 ♥