Hammer to fall

Daar zit ik dan.

Wetende dat ieder met zijn/haar eigen stukken bezig is.

En ik uiteraard met de mijne.

De afgelopen week was een ongekende achtbaan.

Zoveel dingen gezien.

'Wakker in een vreemde wereld', beschreef mijn beste vriend jaren lang.

En ieder die nu door de sluiers van list en bedrog heen prikt, begint het nu ook te zien.

Geen fijne ervaring.

Bovendien voel ik me steeds verder alleen te komen staan.

Is het niet uit eigen keuze, dan wordt de keuze voor me gemaakt.

Wat ik al zei: Ieder is met zijn/haar eigen stukken bezig.

Het 'samen' spat in gruzelementen uit elkaar.

Het lijkt wel of alle nare eigenschappen boven komen drijven.

Ja, ik zie ze zodra ze zich voordoen.

En ja, ook ik ben 'mens' en voel daar van alles bij.

Soms trek ik het me persoonlijk aan.

De laatste tijd meestal niet meer.

Dat maakt me niet minder gevoelig, nee, ik scheid wat van een ander is af van wat bij mij hoort.

En soms gaan mensen dan spiegelen, uithalen, natrappen, verwijten, negeren.

'Vertrouwen', wat is dat ook al weer?

Dan liever alleen?

Of de (nare) dingen voor lief nemen, over je hart strijken en door blijven gaan?

Hoe stel ik grenzen zonder de deuren dicht te (laten) knallen?

Hoe weet ik vooraf welke deuren er dicht zullen knallen?

Tussen mij en mensen die ik slechts oppervlakkig ken.

Of tussen mij en mensen die ik tot mijn beste vrienden rekende.

Dat laatste raakt me nog het meeste.

Waiting for the hammer to fall...

 

11 maart 2018.