Music sounds better with you

Hoewel velen zich niet bewust zijn van het proces naar de aarde komen, is dat wat het is.

De ziel incarneert en vormt een bewustzijn vanuit het aardse lichaam.

Met het verenigen van de ziel met het aardse lichaam, het vernauwen van het bewustzijn (vergeten dat we ziel zijn) ontstaat de aanname dat we ons lichaam zijn. Dat zorgt voor een behoefte om er alles aan te doen dat lichaam te behouden (lijfsbehoud en overlevingsdrang), omdat het ons voortbestaan vertegenwoordigt.

Kijken we verder dan ons eigen lichaam, zien we ook dat er waarde gehecht wordt aan alles wat tastbaar is. Niet alleen ons eigen lichaam, maar ook dat van onze dierbaren, van ons eigen plekje (huis en haard), de materiële eigendommen die we verwerven.

Toch is er onbewust een verbinding die zegt dat al die lichamen en aardse bezittingen verweven zijn met wie we zijn: de ziel. Dat valt op te merken uit hoe we vasthouden aan dierbaren, muziek die ze graag luisterden, eten wat ze het lekkerst vonden en de spulletjes die van hen waren. Bij overlijden van een dierbare, of dat nou mens of (huis)dier is, zien we een hechting aan de spullen van degene die is overgegaan. Ook de plekjes die we samen bezochten toen de ander nog bij ons was.

Echter, bij het vertrek van een ziel blijft er leegte achter, waar we als mens maar lastig mee om kunnen gaan. Die leegte die gevoeld wordt, proberen we op te vullen met de herinneringen in de vorm van omgeving, spullen en het zorgvuldig te rusten leggen van het stoffelijke omhulsel; het lichaam.

Wanneer we gaan accepteren dat we zielen zijn die ook buiten het lichaam voortleven, wordt het los laten van de hechting aan tastbare zaken en de behoefte om te herdenken minder. Op die manier kunnen we de verloren gewaande dierbaren beter los laten, zodat ook zij verder kunnen.

Laatst werd ik getroffen door het inzicht dat het op een begraafplaats geen enkel nut meer heeft om een rustplaats met naam en toenaam te bewaren tot in lengte van dagen. De ziel is immers weg. Die heeft het stoffelijke achter gelaten.
Ik zie ook de hang naar het hervinden van plaatsen waar ooit Lemurië, Atlantis, de Hof van Eden en Avalon geweest zouden moeten zijn.

Hoewel er sprake is van krachtplaatsen op aarde, leilijnen, etcetera, betekent dat niet dat we kunnen terughalen wat ooit geweest is. Ook moeder aarde verandert, verjongt, laat oude sporen achter en gaat verder. De energie die achter blijft is wat anders dan de ziel die ooit op die plaats heeft geleefd. Net zo min als je met het bewaren van een lichaam een dierbare bij je kan houden.

Hoe gevoeliger we worden, des te meer zullen we voelen dat het verlaten lichaam, de verlaten omgeving, niet meer op diezelfde plek teruggevonden kan worden. We hoeven niet te hangen aan het verleden, omdat we de ervaringen en de herinneringen nemen we mee in ons hart. Het is de bedoeling dat we die ervaringen integreren inplaats van terugverlangen naar toen, omdat de ziel verder gaat met haar reis naar heelwording, terug naar huis, de bron.

We hoeven niet te zoeken naar verloren gewaande dierbaren. Ze zijn in het Al aanwezig. We hoeven niet te speuren naar de locatie van Altantis of Lemurië, omdat die een plaats vertegenwoordigt die in ons hart zit. Zodra we gaan voelen vanuit ons hart, maken we weer verbinding met de energie van onze dierbaren en de locaties waar we geluk hebben ervaren. Vanuit ons hart maakt het niet uit waar we zijn, omdat leven vanuit je hart het Atlantis, Lemurië, zo je wil, het paradijs op aarde is. Wij Zijn die energie die slechts in de stof gestalte krijgt om deze te ervaren.

Lilian 27-02-2017