2017: het jaar van de Rollenspelers

Het jaar is nog maar net begonnen en we zien in januari 2017 verschillende schrijvers, acteurs, actrices en cabaretiers van ons wegvallen. Vorig jaar, 2016, waren het vooral zangers, songwriters, componisten. Mensen die oprecht noten op hun zang hadden. Dus wat heeft 2017 ons te vertellen met het wegvallen van de rollenspelers?

"Life's a stage and each must play our part" (Are you lonesome tonight - Elvis Presley)

We spelen inderdaad een rol, hier op aarde. Welke rol dat is, bepalen we zelf, vaak pas nadat we hebben uitgevonden of we de rol -die ons toebedeeld was- wel willen spelen. De grote ommekeer komt zodra we niet lekker in ons vel komen te zitten met de rol die we tot nu toe vertolkten. Na de ontdekking van die rol, wat die ons brengt of te zeggen heeft, gaan we kijken welke hoofdrol er werkelijk voor ons weggelegd is. Of blijven we de 'understudy', de invaller van wat het leven ons werkelijk te bieden heeft?

Als we naar het wereldtoneel kijken, zien we diverse rollenspelers opstaan en vallen. Oude spelletjes zijn uitgespeeld. Nieuwe spelers verschijnen op het toneel en -hoewel het er momenteel grotesk en over-the-top uit ziet (die heerlijke zelfingenomen glimlach van Trump bijvoorbeeld), is het slechts een weerspiegeling van de werkelijkheid. Grotesk en over-the-top; de hele wereld. Het kan niet gekker, groter, beter, duurder en gedurfder. De wedloop van het leven, wat gekenmerkt wordt door middelen en macht. Hierin spelen we allemaal onze eigen rolletjes binnen de diverse relaties die we in een mensenleven meemaken.

Maar als ik nu diep in mijn eigen hart kijk en mijn eigen rol in deze globale uitvoering waarneem, zie ik een persoon die voor de volle 100% een rol had willen vervullen op het toneel van werk, relatie, creatieve uiting en zingeving. Ja, ik begrijp de dorst naar macht en regelgeving voor al die onnozele sukkelaars die van geen hout pijlen weten te maken. Daar moet je wat voor regelen, toch? Zelfs in die dwangmatige zucht naar macht en middelen schuilt een hart wat oprecht het beste voor de ander wil. Echter, je kan hulp niet opdringen. Ieder heeft het recht zijn/haar eigen builen te vallen. Het recht op eigen kracht ervaringen op te doen, hoe hard de lessen soms ook zijn. En daar schort het nog weleens aan bij al die goedbedoelende, hulpverlenende, lieve en rigoreuze mensen. Ik kan er van meepraten, want ik heb me ook zo gedragen.

En nu is het klaar.

Ik ben overal klaar mee. Met ongevraagde goedbedoelde meningen. Met goedbedoelde ongevraagde hulp. Met maskers en facades. Met leugentjes voor bestwil of het onthouden van de waarheid. What you see is what you get. Niet meer en niet minder. En ik verwacht niet meer of minder meer. Mijn bullshit detector staat aan en laat alles los wat er naar riekt. Graag of niet. Love it of leave it. Maar wees er eerlijk over. Dat doe ik ook.

2017; het jaar van de Rollenspelers. Ze staan op en ze gaan. Het wordt op z'n minst een interessant en uitdagend jaar. Zekers als de maskers vallen. En dat zullen ze.

28 januari 2017