Behoefte aan aandacht

Aandacht
Er is een inzicht wat ik wil delen...
Iets wat ik van thuis niet heb mee gekregen, maar fundamenteel is in mijn huidige leven.

De aandacht die ik nodig heb (respect, erkenning, gezien worden) is in mijn volwassen leven niet te vinden bij anderen.

Niet te vinden bij anderen.

Van kinds af aan behoor je aandacht te krijgen van je ouders, om op te groeien: immers, wat je aandacht geeft, groeit.

Dat is in mijn geval onvoldoende gebeurd. En daarom voel ik aandacht als een gemis.

Dat betekent niet dat ik aandacht niet heb gekregen, want ik ben er nu, volgroeid. Er zijn dus mensen geweest die me aandacht hebben gegeven (en nog steeds geven). Anders had ik niet kunnen groeien.

Nu ik volwassen ben, heb ik niet geleerd dat aandacht van onze ouders behoorde te komen. Dus wat ik ontving van anderen (behalve onze ouders) blijf ik nog steeds naar op zoek. Dat mag ik nu los laten.

Ik ben groot, volwassen. De bloem is volgroeid.

Hoewel met horten en stoten, ben ik op een punt gekomen dat ik de aandacht niet langer buiten mezelf nodig heb.
Wat ik nodig heb is de aandacht van mezelf voor mezelf.
Van daaruit ga ik -na de groei- verder met ontluiken als een bloem: opbloeien.
Dat kan alleen wanneer ik de behoefte aan aandacht buiten mezelf los laat en mezelf aandacht ga geven die ik nodig heb.

Geen enkele relatie (vriendschap, ouderschap of partnerschap) is verplicht aandacht af te leveren. Aandacht kan alleen gegeven worden, oprecht en onvoorwaardelijk. Dat ik vanuit mijn jeugd daar zo'n behoefte aan heb, komt door het gemis wat ik heb ervaren. In de aandacht die ik anderen geef, zit een voorwaarde opgesloten; dat ik er aandacht voor terug krijg. In de echte wereld is het zo dat de aandacht die we krijgen een plus zou moeten zijn op ons leven, geen noodzaak. Daar zit het verschil in leven of worstelen om te leven.

Aandacht, waardering, respect en gezien worden is iets wat onvoorwaardelijk gegeven wordt. Het valt ons toe. Het is niet iets wat we kunnen verwerven of verdienen. Dit heb ik nooit geleerd vanuit mijn opvoeding. Maar zo werkt het.

De aandacht, waardering en respect kunnen we onvoorwaardelijk geven. Of we er iets voor terug krijgen, mag gezien worden als een zegening, maar nooit als een voorwaarde vanuit wat we hebben gegeven.

Ik wist dit niet, maar nu ik het weet maakt het veel voor me duidelijk en geeft me veel rust. Het roept ook verdriet op, omdat ik het zolang niet heb geweten. Maar goed, nu weet ik het en nu weet ik wat ik niet langer na hoef te jagen.

Lilian 21-04-2017