Lilith de ongeziene

"I see you..."

Lilith: de ongeziene, de onbeminde.

Dat er een heftige periode aan zat te komen, was door verschillende astrologen al voorspeld. De samenstand Cheiron en Venus in Vissen, nu op 26/27 graden en zaterdag exact conjunct, maakt dat er veel oude emoties naar boven komen.

Hoe zich dat voor mij uit, zit vooral in het niet gezien worden. Alles wat daar op lijkt, komt bij mij extra hard binnen, omdat het de bevestiging is die ik zoek/zie en dus te zien krijg. Het niet gezien worden, niet erkend worden, er niet mogen zijn. Net als Lilith, de verstotene en onbeminde als eerste vrouw van 'Adam'. Met dat thema sta ik in dit leven.

Ik zit buiten in het zonnetje en zie mezelf zitten: als een klein meisje, in elkaar gedoken, onzichtbaar, bevend als een rietje en vol van verdriet. Als dit mijn oude Cheiron-wond is, komt het vandaag wel heel hard binnen. Niet gedacht dit ooit nogeens te moeten doorleven en doorvoelen. En toch gebeurt het.

Als kind wist ik wanneer ik moest duiken en mezelf onzichtbaar moest maken. Mijn zus en ik zaten regelmatig onder de eetkamertafel als er klanten in huis kwamen voor de rijlessen die mijn ouders gaven. Gelijkertijd moest ik van mijn ouders aanhoren hoe goed alle anderen waren, maar mijn prestaties waren niet goed genoeg om erkend te worden, of zelfs maar gezien te worden.

Ik schrijf het nu allemaal op, zodat ik het later terug kan lezen. Het thema om ongezien te zijn, is zo veelzeggend dat ik het niet in één verhaal kan vatten. Van kinds af aan is het ongezien zijn iets wat ik in mijn leefstijl heb verankerd. Dat bekent dat ik alleen de signalen oppik wanneer ik me ongezien voel en een blinde vlek heb ontwikkeld voor iedereen die me wel ziet.

Ik kan me niet herinneren dat er in dit leven ooit iemand is geweest die echt voor mij durfde te kiezen. Ik was anders, raar, door anderen al veroordeeld om iets wat ik niet was nog voordat ik kon laten zien wie ik wel was. Dat maakte me schuw en teruggetrokken, niet in staat me open te stellen voor het ontvangen van liefde. Immers was me ingeprent dat ik dat niet verdiende of behoorde te ontvangen.

Heftig? Ja, zeker als je het doorleeft zoals ik nu doe. Mijn gevoel lijkt verdoofd, niet in staat te ontvangen of te geven. Het liefst zou ik me verstoppen voor alles en iedereen, mijn comfortzone opzoeken die me zo vertrouwd is: weg, vluchten voor de buitenwereld. Immers is er toch niemand die me ziet en niemand die me mist, toch? Zo voelt het nu voor mij.

Tja, als dit het effect op mij is van de samenstand van Cheiron en Venus in Vissen, dan heb ik er beslist alles van doorvoeld. Ik hoop dat het gauw zondag is en de samenstand weer verloopt, liefst nog volgende week, omdat Venus dan weer direct gaat lopen en ik wellicht weer kan voelen en ontvangen. Die balans is momenteel totaal weg.

Mogelijk dat ik vanmiddag daarom ook zo fel reageerde naar mijn buurman toe: wederom een bevestiging dat ik er niet mag zijn met mijn rotzooi en mijn onkruid in de tuin. Ik doe er niet toe omdat de mening van anderen belangrijker lijkt te zijn dan die van mij. Ik ben er in geklommen vanuit mijn boosheid en later zette zich dat om in diep verdriet. Zo herkenbaar.

Niet alleen dit voorval. Het loopt door alle fasen van mijn leven heen. Van thuis uit mezelf moeten verstoppen en gedeisd houden, op school gepest worden, geen vriendinnetjes die oprecht voor me durfden te kiezen omdat ze dan ook mikpunt zouden worden. Zo heb ik dat ervaren. Op latere leeftijd geen vriendinnen, op een enkele na (gelukkig) en daarna de partner die wel heel lang nodig had om te beslissen of we samen in het bootje zouden stappen, nadat ik mijn uiterste best had moeten doen om binnen de familie een plekje te veroveren. Kinderen hebben blijkbaar wel een keuze in wie hun moeder wordt en ik prijs me gelukkig met die van mij. Hoewel we elkaar niet zo heel vaak meer zien, blijft er toch die band. Daar hoef ik me niet voor te bewijzen. Die zien me zoals ik ben, een lieve zorgzame moeder.

En dan het nu. We 'leven' zowat in social media en daar voel ik me regelmatig ongezien. Natuurlijk zijn er zat vrienden die mijn posts zien en die 'leuk' vinden of er iets bij schrijven. Maar wat ben ik? Wie ben ik? Ben ik diegene die het aantal 'vrienden' vergroot, of ben ik van individuele waarde voor diegenen die zich mijn vrienden noemen? Ben ik 'de moeder', de (harts)vriendin, de zielsverwant, de collega, of ben ik gewoon een van de vele vrienden om de lijst te vergroten?

Zoals ik al zei... Vanuit mijn achtergrond zie ik alleen wat ik niet ben; niet gezien, niet erkend, niet geliefd, niet bemind. Wat ik wel ben voor een ander zou me worst moeten wezen, ik hoef in feite alleen mezelf te zien, maar zo werkt het niet in het leven. In ons driedimensionale bestaan op aarde hebben we anderen nodig om te overleven. Niet alleen fysiek, maar ook in de sociale verbinding met anderen. Zolang mijn focus gericht blijft op de oude retoriek (niet gezien zijn), zal ik niet opmerken wie me wel ziet, me wel erkent, me wel lief heeft. Ik doe mijn best om het te leren zien en vraag om wat geduld en wat inzet om het me te helpen zien.

Lilian/Lilith, de ongeziene, de ongeliefde, de onbeminde...

13 april 2017