6. feb, 2016

Ik en de ander

Mensen die mij kwetsen raken iets in mij aan, wat pijn doet.
Dat hadden ze niet kunnen doen, als die pijn er niet was geweest.

Daarom is het nodig dat ik kijk naar die pijn.
Niet naar wie het heeft aangeraakt.

De goede intenties van anderen blijven waarderen.
Niemand buiten sluiten vanwege mijn pijn.

Het maakt niet uit wat of hoe iemand iets zegt of doet.
Want diegene is niet verantwoordelijk voor wat mij kwetst.

Dat is mijn verantwoordelijkheid.
Zonder die ander kan ik niet helen.
Omdat er dan niets wordt aangeraakt.

En die grens (ik en de ander) leer ik nu zien.
Nee, ik ben niet veranderd.
Ik kijk vanuit een nieuw perspectief.