Rock bottom

Waarschuwing: van deze tekst word je niet blij.

Vandaag is zo'n dag. Zwaar en uitzichtloos. Alsof ik op de bodem van mijn putje zit. "Hitting rock bottom", zoals dat in het Engels zo mooi heet. Nou, ik kan je vertellen dat rock bottom kelders heeft. Vaak genoeg gezien en me er over verwonderd welk een gangenstelsel onder de schijnbare bodem van mijn putje zit. Eens rustig rondkijken wat ik vandaag kan ontwaren.

Ongemerkt en ongewild ben ik in een of andere parkeerstand terecht gekomen. Mijn humeur is mat en gedempt, alsof al mijn innerlijke vuur een flinke klets water over zich heen heeft gekregen. Niets kan me plezieren, niets daagt me uit. En wat een ander vindt kan me ookal niet boeien. Ik vind het allemaal wel best en merk dat ik mijn lijf observeer, hoe het reageert en wat het voelt. Een knagend zeurend gevoel in het putje van mijn maag, wat soms aanzwelt of afzwakt. Tja, dat is dan zo. Ik weet niet wat ik er mee moet of wat het me te zeggen heeft.

Toch heb ik wel een heldere en relativerende blik. Over alles wat om me heen gebeurt. Meningen van anderen? Ze missen het hele punt waar het werkelijk om draait. We zitten nu eenmaal in een andere tijd en alles wat je vergelijkt met 'vroeger' is niet meer dan appels met peren vergelijken. Vroeger was Vissentijdperk. Nu is Aquarius. Vroeger was de mening van anderen nog belangrijk. Nu gaat het er om wat je zelf vindt. Vroeger waren boodschappen de dragers van inzichten die je al of niet oppikte. De boodschappen van tegenwoordig hebben niet meer zoveel inhoud. Het gaat puur om het 'doen'. In het nu.

Ik heb het gevoel dat ik hier klaar ben. Zoveel gezien, zoveel ervaren, ik heb het wel gezien. Wat moet ik hier nog behalve rekeningen betalen en boodschappen doen, de hond uitlaten en eten koken? Om 's avonds in bed te vallen en 's morgens weer op te staan? Waarom? O ja, onkruid plukken in de tuin, bessen afhalen voordat ze overrijp aan de struiken hangen. Jam en compote maken voor het komende najaar/winter. Ja, voorraden aanvullen, maar waarvoor?

En dan het contact met anderen. Leuk dat ik sommige mensen via social media ken, maar het boeit me niet echt. Het echte werk gaat aan mijn deur voorbij en heb totaal geen trek om mijn spreekwoordelijke bord bij te schuiven als ik daar niet toe uitgenodigd word. Telefonisch contact is het bijna, maar net niet helemaal. Sporadisch een oppervlakkig contact met de buurvrouw of in de supermarkt, maar het echte contact is weg. Dan maar alleen met mezelf de dag doorbrengen. Ik red me wel. Wat doe ik hier, behalve rekeningen betalen en mijn lijf in stand houden met voeding en slaap?

Dat soort dagen dus, wanneer ik op de bodem van mijn putje zit en niets me interesseert en niets me eruit kan halen. Ik wacht de bui wel af. Morgen kan het weer anders zijn.

Lilian. 29-06-2017